(1) hadis-i şerifinde, bu inceliği görmek mümkündür. Hadisteki borca kefalet, izaha ihtiyaç bırakmayacak derecede sarihtir. Mü'minlerin emiri; Daru'l İslam'da yaşayan ve velisi olmayan her insanın velisidir.(2) Onların ihtiyaçlarını karşılamakla mükelleftir. Ayrıca gayrimüslimlerin güvenliklerini sağlaması da üzerine bir vecibedir. Zira zımmiler (gayrimüslimler); güvenliklerinin sağlanması için, cizye vergisini ödemektedirler. Resul-i Ekrem (sav), "Müslümanların lehine olan şeyler, onların (zımmilerin) da lehinedir. Müslümanların aleyhine olan şeyler, onların da aleyhinedir"(3) diyerek, önemli bir mahiyeti beyan etmiştir. Sonuç olarak şunu söyleyebiliriz: Dar'ul İslam'da yaşayan her ferd; herhangi bir prim ödemeden, güvenliğe kavuşma imkanına sahiptir. Bunun dışında; gerek mü'minlerin, gerek zimmet ehli olan kimselerin sosyal güvenlik sistemlerini kendi inançlarına göre kurmaları mümkündür. İslam fıkhında yer alan vakıf, infaka dayanan bir güvenlik sistemini ortaya çıkarmıştır.(4) Bu tesbitten sonra, "SSK, Emekli Sandığı veya Bağ-Kur sigortasının hükmü nedir?" sualinize geçebiliriz. Devlete ait olan bu sigorta kuruluşlarına çalışan kimselerin katılmaları, ihtiyari değil mecburidir. İktidar sahiplerinden gelen zorlama (icbar), ferdin hem rızasını, hem ihtiyarını ortadan kaldırır. Bu sigorta akdi; fasid veya batıl dahi olsa, mecburen yaptıran kimse ma'zur sayılır. Zİra Resul-i Ekrem (sav)'in, "Hatanın, unutmanın ve zorlandıkları şeyi yapmalarının günahı ümmetimin üzerinden kaldırılmıştır"(5) buyurduğu malumdur. Meseleyi mücerred olarak değil, bütün boyutlarıyla değerlendirmek gerekir. Devlete ait sigorta kurumlarında (SSK, Emekli Sandığı veya Bağ-Kur); ferdlere ait olan ve senelerce prim adı altında kesilen önemli bir miktar mevcuttur. Emekli olan kimse (teorik olarak) öncelikle kendisine ait olan ve kanunla kesilen primlerini almaktadır. Elbette hadiseyi, sadece kesilen primlerle sınırlandırmak mümkün değildir. Zira aldığı maaş ile kesilen primlerin tutarı aynı olmayabilir. Taraflar SSK emekliliği konusunu tartışırken; mecburiyet unsurunu dikkate almadıkları için hataya düşmüşlerdir. Trafik Sigortası meselesine gelince: Bunun da sadece, "insanın güvenlik ihtiyacı" ile açıklanması mümkün değildir. Zira Trafik Sigortası da ihtiyari değil, mecburidir. Bu sebeble "Trafik Sigortası yaptıran kimsenin; kazaya veya kadere iman etmediğini iddia edebilir miyiz?" şeklindeki sualinize; mecburiyet söz konusu olduğu için, evet dememiz mümkün değildir. Bu mecburi muamelenin; kaza ve kadere iman ile bir ilgisi yoktur. Meselenin özü budur. Birbirimize dua edelim.

(1) Sahih-i Müslim-İst: 1401, Çağrı Yay., C: 2, Sh: 1237-1238, K. Feraiz: 4, Had. No: 13; ayrıca Sahih-i Buhari Muhtasarı Tecridi Sarih Tercemesi ve Şerhi-Ank: 1974, C: 7, Sh: 71.
(2) İmam-ı Merginani-El Hidaye Şerhu Bidayetü'l Mübtedi-Kahire: 1956, C: 2, Sh: 156; ayrıca İmam-ı Kasani-El Bedaiu's Senai-C: 4, Sh: 41 vd.
(3) Molla Hüsrev-Düreru'l Hükkam-İst: 1307, C: 2, Sh: 198.
(4) Geniş bilgi için: İbn-i Abidin-Reddü'l Muhtar Ale'd Dürri'l Muhtar-İst: 1983, C: 9, Sh: 24 vd.
(5) Nureddin El Azizi-Şerhu Camiu's Sağir-Kahire: 1324, C: 2, Sh: 294; ayrıca El Acluni-Keşfu'l Hefa-Beyrut: 1351, Had. No: 1393